Witamy na naszej stronie
„Wychowanie Muzyczne w Szkole” - od 2011 roku "Wychowanie Muzyczne" - jest jedynym ogólnopolskim periodykiem o problematyce powszechnej edukacji muzycznej. Jest przede wszystkim poradnikiem dla nauczycieli i instruktorów muzyki, ale i dla wszystkich zainteresowanych edukacją muzyczną i amatorskim uprawianiem muzyki. Nadrzędnym celem periodyku jest inspirowanie do podejmowania kreatywnych działań w zakresie edukacji muzycznej.
Koniec roku zachęca do podsumowań. Bez wątpienia mijający rok w zakresie edukacji muzycznej nie był tak wyrazisty, jak ubiegły, który upłynął pod znakiem Chopina i działalności Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina. Myślę jednak, że warto odnotować fakt pierwszych efektów pracy powołanego półtora roku temu Instytutu Muzyki i Tańca. Poza wspomnianą w poprzednim numerze czasopisma Konwencją Muzyki Polskiej i opracowanym Raporcie o stanie muzyki polskiej, kilkoma projektami mającymi wspierać współczesnych kompozytorów i wykonawców oraz programem Szkoła mistrzów tradycji, który ma upowszechniać umiejętności gry na tradycyjnych instrumentach ludowych oraz śpiewu ludowego, na uwagę zasługują dwie konferencje zorganizowane przez Pracownię Badań Muzyczno-Edukacyjnych tegoż Instytutu: „Forum Liderów Animacji Muzycznej” oraz „Nowe drogi rozwoju edukacji muzycznej w Polsce”.
Pierwsza dowiodła, że mamy w kraju całe rzesze ludzi robiących fantastyczne rzeczy w obszarze nazywanym animacją muzyczną. Niezmiernie optymistyczne i budujące było spotkanie z osobami, które własne środowiska lokalne potrafią zaangażować np. w coroczne wystawianie oper, w tym wszystkich Moniuszki, w powszechną grę na flażoletach czy też w powrót do autentycznych praktyk wykonawstwa ludowego. Jest to obszar edukacji muzycznej niezmiernie ważny i inspirujący, niemniej warto pamiętać, że nie zastąpi on powszechnej edukacji muzycznej i może rozwijać się tylko na jej bazie.
Druga konferencja zgromadziła najbardziej uznane osoby ze świata nauki działające w obszarze pedagogiki muzycznej i odsłoniła przede wszystkim znaczne zróżnicowanie poglądów na przyczyny obecnej sytuacji oraz wielość recept na jej poprawę. Główna linia dyskusji przebiegała między poglądami uznającymi za najważniejsze dostosowanie treści, metod i środków dydaktycznych do zmian zachodzących w obszarze kultury, a przekonaniem, że pewne wartości i potrzeby człowieka są niezmienne od tysięcy lat imisją edukacji jest stać na ich straży. Optymistyczne wydaje się jednak dążenie uczestników do znalezienia wspólnego stanowiska, które można określić w stwierdzeniu, iż ważne w dniu dzisiejszym jest poszukiwanie oparć aksjologicznych adekwatnych do współczesnych czasów.
Właśnie poszukiwania tego, co nas łączy, a nie dzieli, życzę w nadchodzącym 2012 roku.
Mirosław Grusiewicz
